خاله تنهای تنها بود ، نه بچه ای نه شوهری ، زندگیش به سختی می گذشت . دختر خونه که بود خیلی خواستگار داشت ، خوستگاراش هم از طبقه خودش ، اگر هم یکیشون کمی جیبش باد داشت وقتی وضع اونها رو می دید می گذاشت و می رفت . دختر سر زبون دار و زبر و زرنگی بود . از وقتی پدرش مرده بود نون آور آنها مادرش بود که با سختی کار می کرد تا شکم اونها را سیر کنه. مادر زود دختراشو شوهر داد و او هم شوهر کرد .

در حال و هوای جوانی چند صباحی عروس بود و شیرین و بعد یواش یواش زمزمه ها شروع شد . بچه می خواستن و او نمیتونست ، خیلی اینور و اونور زدن ، نشد که نشد و شوهرش طلاقش داد . ولی خجالت می کشید از اینکه سربار مادرش باشد و بدتر اینکه سرپرستی هم نداشت ، یک برادرش که ازدواج کرده بود و به آنها کاری نداشت ، یک برادرش هم شیرین مغز بود . خلاصه ازدواج دوم و سوم که با مرد زن و بچه دار بود و خودش داستانی داره و در آخر هم با یک پیر مرد غرغرو که همه اونها نا موفق بود و باز هم تنها شد.

تو کوچه، عزیز همسایه ها بود ، برای دختر پسرهای کوچه مادری میکرد ، نگهشون می داشت ، تو عروسی و ختنه سورونشون دایره می زد و تو مولودی ها مجلس را شاد می کرد و تو عزاداری خونه اش محل آشپزی و پاک کردن سبزی و بنشن و دست تاس گندم بلغور غذای امام حسین بود.

مردم دوستش داشتند و زنهای کوچه اونو محرم راز می دونستن و اسرار همه تو سینه اش بود، به نوعی کدخدای محل بود. عصر به عصر تو کوچه زنها دور هم جمع می شدن و  صحبت زنها و  بازی بچه ها . یک کلاس آموزش انواع بافتنی تو کوچه دایر بود ، تابستونها تو کوچه تور بافی می کردن و زمستونها تو دالون خونه ها بافتنی یاد می گرفتن و از همین راهها روزیش میرسید ،

از مال دنیا یک اتاق دوازده متری داشت که 60 سال زندگیش را تو همون اتاق سر کرده بود و دیوارهای اون که تنها همدم تنهاییها و غصه هاش بود و یک پنجره کوچیک رو به کوچه داشت که زمستونها از همونجا با زنها صحبت می کرد یا که روزهایی که تنها بود تو کوچه سرک می کشید شاید یکی رد بشه و سلامی و علیکی.

آخرهای عمرش جلو همون پنجره یک یخچال گذاشته بود و به بچه های مدرسه که از جلو اتاقش رد میشدن بستنی یخی (آلاسکا) ، آلبالو خشکه و بیسکوییت میفروخت . مدیر مدرسه هم باهاش همکاری می کرد ، بچه های مدرسه دوستش داشتند و جلو پنجره اتاقش صف می کشیدن و خرید می کردن.

آخرین بار که اونو دیدم ماه رمضون بود. مثل همیشه رفتم خونه اش که گفتند رفته مسجد، ظهر بود نماز اقامه شده بود صبر کردم نماز تمام شد ، نمی توانستم داخل مسجد بشم .

با یک چادر و مقنعه سفید از مسجد خارج شد و من دست به گردنش انداختم و بوسیدمش . خیلی لاغر و نحیف شده بود. ناخنهایش از حنا قرمز قرمز بود ، دستش را جلوم گرفت، کف دستش یک تکه نخ را مچاله کرده بود و گفت: خاله ببین دارم گره می زنم ، جوشن که تو مسجد می خونن گره به نخ می زنم ، خاله بزارین تو کفن که گواهی باشه من جوشن خوندم گفتم: خاله این حرفها چیه ؟ انشاء الله 120 ساله بشی گفت: خاله خودم می دونم اگر خدا بخواد این رمضون آخره، خاله جان دعا کن، دیگه خسته شدم ، خدابیامرزه و ببره . و گریه کرد ، من کمتر گریه خاله را دیده بودم مگر در عزای همسایه ها . هیچوقت شکایت نمی کرد همیشه می گفت "حی الی خیر العمل" هر کس هر کاری می کرد چه خوب چه بد همین شعارش بود.

تا  اینکه سخت مریض شد ، همسایه ها جمع شدن و اونو بردن مریضخونه ولی زیاد دوام نیاورد. غیر از همسایه ها هیچکس را نداشت که به دیدنش بره ، خواهر برادرش هم گرفتار زندگی سخت خودشون بودن ، آدم وقتی بدبخت دنیا بیاد تا آخر بدبخته.تو تنهایی خودش مرد ، همسایه ها جمع شدن  و اونو از بیمارستان به بهشت رضا بردن و به خواهرش خبر دادن.

تو غسالخانه همه گریه می کردن ، بچه های محل که حالا بزرگ شده بودن ، کاسبها و همسایه ها ، همه جمع شده بودند. هنوز خواهرش نیامده بود و برادرش ...

خاله تحمل گریه همسایه ها را نداشت ، دلش نمی خواست آنها ناراحت باشن ، آهان خواهرش اومد ، زنها ریختن دورش و سرسلامتی دادن ، گفتن منتظر بودیم شما بیاین ، خاله را ببریم .

او نگاه به خواهرش کرد "چقدر تنها بود و بی کس" و برای خواهرش فقط اشک می ریخت ، او هم سن و سالی ازش رفته بود ، غم خواهر و تنهایی او شانه هایش را خم کرده بود ، خواهرش را دید که آرام دراز کشیده و مثل همیشه یک لبخند کمرنگ گوشه لبش است مثل اینکه می خواد باز هم مزاحی بکند تا برای آخرین بار همه را بخنداند . همسایه ها با چشم اشک بار به کمک خواهر دردمند آمدند تا جنازه را بلند کنند و روی سکو بگذارند آخه خواهرش خودش می خواست اونو بشوره می گفت : نمی گذارم دست هیچ کس به او بخوره ، خودم خواهرم را غسل میدم . اندوه این محبت و عشق خواهرانه همه را گرفته بود ، تا خواستند که جنازه را بلند کنند سنگینی جنازه و پیری خواهر و دیگر قضایا باعث شد که صدائی ... ، مثل اینکه بمب خنده تو جمعیت منفجر شد و همسایه ها با چشم اشکبار می خندیدند . و او خوشحال بود که روز مرگش هم مردم خندیدند و شاد شدند همه مرگ اونو فراموش کردند و حالا هریک خاطره ای جالب و خنده دار از او تعریف می کرد و خواهرش با خنده و گریه او را می شست و غسل میداد و می گفت: خواهر اینجا هم دست برنداشتی ، خدا مرگت بده ولی زود حرفشو پس گرفت آخه اون... .

خاطرات خاله برای همیشه تو دل مردم کوچه زنده است ، مخصوصا خاطره روز وداعش با مردم کوچه و با وجودیکه بچه نداره ولی همه بچه های محل هر وقت بهشت رضا می روند یا شبهای جمعه حتما اونو یاد می کنن .

................................ خدا بیامرزتش...............................